Άρθρο για το νομοσχέδιο "Δωρητές οργάνων ...με το ζόρι" που πρόσφατα  ψηφίσθηκε στη Βουλή

"Η αγάπη είναι ο φόβος που μας ενώνει με τους άλλους.
Όταν υπόταξαν τις μέρες μας και τις κρεμάσανε σα δάκρυα
Όταν μαζί τους πεθάνανε σε μιαν οικτρή παραμόρφωση
Τα τελευταία μας σχήματα των παιδικών αισθημάτων
Και τί κρατά τάχα το χέρι που οι άνθρωποι δίνουν;
Κι αν σκέφτομαι είναι γιατί η συνήθεια είναι πιο προσιτή από την τύψη.
Επαίτες μιας άλλης ζωής της Στιγμής λιποτάχτες
Ζητούνε μια νύχτα απρόσιτη τα σάπια τους όνειρα.
Γιατί η σιωπή μας είναι ο δισταγμός για τη ζωή και το θάνατο."
Απόσπασμα από το ποίημα Μανώλη Αναγνωστάκη

Το ότι η Ελλάδα είναι στην κορυφή του καθημερινού παραδείγματος αλληλεγγύης και βοήθειας προς τον (όποιον) άλλον είναι γνωστό τοις πάσι ελληνάρες και  ορθοδοξάρες. (Γνωστό άλλωστε , επίσης με την...κατσίκα του γείτονα).
Εξάλλου, εδώ είναι η κοιτίδα της δημοκρατίας. Χώρια δε, που εδώ σ'αυτόν τον  τόπο - που όσοι αγαπούνε τρώνε βρώμικο ψωμί.- καθημερινά πανηγυρίζεται το ...φως της αγάπης του Θεού (της Παναγίας Τριάδας για αποφυγή εμπλοκής τυχόν δογματικών κανόνων)
Την αλληλεγγύη την μαθαίνουμε, εξάλλου, από μικρή ηλικία - το δικό  σου παιχνίδι και λοιπά στερεοειδή για την επικείμενη λοβοτομή που όσα δεν επιτυγχάνει η οικογένεια το κατορθώνει, το σχολείο (φυλακή , στρατόπεδο) ο στρατός, το εργασιακό περιβάλλον οπότε έτοιμο το ...κρέας για το τσιγκέλι  των θεόπνευστων αρπακτικών του κεφαλαίου.
Οπότε γιατί...δυσανασχετούμε με τον LOVER-δο (υπ.υγείας), όταν πρόσφατα ψηφίσθηκε το νομοσχέδιο με το οποίο γινόμαστε όλοι...δωρητές οργάνων με το  ζόρι. Φωνάζουν κάποιοι, ότι κατακρεουργείται το μείζον δικαίωμα της αυτοδιάθεσης  και της ελευθερίας, ενώ κάθε μέρα δίνουμε αγώνες για τη ζωή και την ελευθερία με όποιο προσωπικό κόστος... Φωνάζουν κάποιοι, πως έτσι ανοίγεται ο ασκός του αιόλου για ...φάμπρικα οργάνων με λήπτες κυρίως πλούσια αρπακτικά η "νοικοκυραίους"(που εποφθαλμιούν τα μάλλα του πρώτους), ενώ τώρα έχουν μια ελπίδα και τα... γερμανικά (ή όποιας εθνικότητας) πλούσια ΚΑΠΗ...
Λες και κάθε μέρα ως τώρα οι απανταχού ποντικομαμές της ...αγοράς (σε κάθε επίπεδο)δε ρουφούν το μεδούλι των φτωχών μαζί και τα όργανα του.
Εύγε λοιπόν στην πρωτότυπη πρόταση του LOVER - δου.
Εξάλλου οι εποχές κρίσης ( - η μόνη κρίση είναι στη συνείδηση μας και στην  καθημερινή αντίληψη μας για την ζωή και την αλήθεια) προστάζουν αλληλεγγύη με  όποιο τρόπο. Αλήθεια ζωή, πριν τον Θάνατο υπάρχει?
(φαντάζομαι ότι αυτό που φοβίζει με τον θάνατο είναι το...άγνωστο. μήπως  όμως ουσιαστικά φοβούμαστε το όποιο άγνωστο.. συμπεριλαμβανομένης και της..  άγνωστης ΖΩΗΣ που ως γνωστόν, πλην της αγάπης, δεν έχει κανένα άλλο δίχτυ  ασφαλείας...)
Πρόταση..
Καλό θα ήταν να αναγνωσθεί η "σεμνή πρόταση..." (του Jonathan swift ) από τις εκδόσεις "άγρα" στη σειρά "άτακτος λαγός" και αφορά στην ...λαμπρή τύχη  των παιδιών αλλά και των φτωχών γονιών τους στο πάλαι ποτέ (;) βασίλειο της  Ιρλανδίας...