Πριν από 6 μήνες ο πρωθυπουργός, με αφορμή την έλλειψη χρημάτων στο δημόσιο ταμείο, ανακοίνωσε στο πανελλήνιο -και στο παγκόσμιο- ότι η χώρα χάνει εθνική κυριαρχία.

Πολύ σωστά τα είπε τότε ο πρωθυπουργός και δεν τον άκουσαν μόνο οι Έλληνες πολίτες, τον άκουσαν και οι Τούρκοι πολιτικοί και στρατιωτικοί. Οι Έλληνες από την πλευρά τους άρχισαν να ανησυχούν για τις καταθέσεις τους, τους μισθούς τους, τις επιχειρήσεις τους και την εργασία τους, ενώ οι Τούρκοι πολιτικοί και στρατιωτικοί άρχισαν να εφαρμόζουν απολύτως πιεστικά στην πράξη τις απαιτήσεις τους να γίνει το Αιγαίο (και) τουρκική θάλασσα.

Έβαλα το «και» σε παρένθεση για να επισημάνω αυτό που η εκείθεν του Αιγαίου απολύτως ιμπεριαλιστική και απολύτως φεουδαρχική χώρα διεκδικεί επισήμως σθεναρά εδώ και περίπου 15 χρόνια, σε αντίθεση με τη φράση που διαβάζεται χωρίς το «και», και που είναι η σωστή, γιατί αυτή είναι η πραγματική επιδίωξή της.

Στη διεθνή πολιτική, που ασκείται με τη βία της διπλωματίας και με τη διπλωματία της βίας, η στενή συνεργασία της εξωτερικής πολιτικής με τη στρατιωτική πολιτική είναι εκ των ων ουκ άνευ.

Η Ελλάδα αποτελεί ίσως μια ιδιότυπη εξαίρεση στον παγκόσμιο αυτό κανόνα, πρωτοτυπώντας σε μια ασυνεννοησία των δύο αυτών πολιτικών, εδώ και χρόνια, ανάλογα με την κυβέρνηση και τις προσωπικές σχέσεις μεταξύ υπουργών και υφυπουργών.

Στο πλαίσιο αυτό η ελληνική εξωτερική και στρατιωτική πολιτική ακολουθεί την εξής συνταγή: ο τραμπούκος της γειτονιάς απειλεί, μπαίνει στο ξένο σπίτι, ζητάει τα έπιπλά σου κι εσύ τον αντιμετωπίζεις χαμογελαστά και καρτερικά, με την ελπίδα ότι αν δεν τον αγριέψεις, το πολύ-πολύ να πάρει ένα κηροπήγιο και να φύγει.

Προκαλεί ανησυχία και αγανάκτηση στον ελληνικό λαό η σπουδή της κυβέρνησης του Δ.Ν.Τ. να καλέσει για συνομιλίες τον Τούρκο Πρωθυπουργό Ερντογάν την στιγμή που το Ελληνικό κράτος βρίσκεται στην μεγαλύτερη κρίση από την ίδρυσή του.

Με την πρόσκληση αυτή η κυβέρνηση του Δ.Ν.Τ. υλοποιεί τα γεωπολιτικά σχέδια της Ουάσιγκτον και της ιμπεριαλιστικής Νέας Τάξης για προτεκτορατοποίηση της χώρας μας και της Βαλκανικής.

Ο Ερνογάν έρχεται ως τοποτηρητής της Ουάσιγκτον και ανέχεται το στρατιωτικό καθεστώτος που φυλακίζει και δολοφονεί τον Τουρκικό λαό  με σκοπό την προώθηση της διχοτόμησης του Αιγαίου προκειμένου εκτός των άλλων να αρπάξουν οι αμερικανικές πολυεθνικές πετρελαίου και το καθεστώς του τα πλούσια κοιτάσματά του και εθνικό πλούτο που ανήκει αποκλειστικά στη χώρα μας.

Αλήθεια, σε μαύρα χρόνια ζω!
Τα λόγια που δεν κεντρίζουν είναι σημάδι χαζομάρας.
Ένα λείο μέτωπο, αναισθησίας.
Εκείνος που γελάει
Δεν έχει μάθει ακόμα
Τις τρομερές ειδήσεις.
Μα τι καιροί λοιπόν ετούτοι, που
Είν' έγκλημα σχεδόν όταν μιλάς για δέντρα
Γιατί έτσι παρασιωπάς χιλιάδες κακουργήματα!
Αυτός εκεί πού διασχίζει ήρεμα το δρόμο
Ξέκοψε πια ολότελα απ' τους φίλους του
Πού βρίσκονται σ' ανάγκη.
Είναι σωστό: το ψωμί μου ακόμα το κερδίζω.
Όμως πιστέψτε με: Είναι εντελώς τυχαίο. Απ' ό,τι κάνω,
Τίποτε δε μου δίνει το δικαίωμα να φάω ως να χορτάσω.
Έχω γλιτώσει κατά σύμπτωση. (Λίγο η τύχη να μ' αφήσει, χάθηκα.)
Μου λένε: Φάε και πιες! Να 'σαι ευχαριστημένος που έχεις!
Μα πώς να φάω και να πιω, όταν
Το φαγητό μου τ' αρπάζω από τον πεινασμένο, όταν
Κάποιος διψάει για το ποτήρι το νερό που έχω;
Κι ωστόσο, τρώω και πίνω.
Αλήθεια, σε μαύρα χρόνια ζω!

«Με κάποιαν επιείκια» (απόσπασμα),
Μπ. Μπρεχτ - απόδοση Τίτος Πατρίκιος

Αν χάσεις την επαφή σου με τη φύση, χάνεις την επαφή με τους ανθρώπους. Αν δεν υπάρχει σχέση με τη φύση τότε γίνεσαι φονιάς• τότε σκοτώνεις τα μωρά της φώκιας, φάλαινες, δελφίνια και ανθρώπους, είτε για κέρδος είτε για «σπορ», για τροφή ή για απόκτηση γνώσεων. Τότε η φύση σε φοβάται και αποσύρει την ομορφιά της. Μπορεί να κάνεις μακρινούς περιπάτους στα δάση, μπορεί να κατασκηνώνεις σε όμορφα μέρη, αλλά είσαι φονιάς κι έτσι χάνεις τη φιλία τους. Ίσως να μην έχεις σχέση με κανέναν ούτε με ιη γυναίκα ή τον άντρα σου είσαι πάρα πολύ απασχολημένος -ή απασχολημένη- με το τι κερδίζεις και το τι χάνεις, με τις προσωπικές σου σκέψεις, με την ευχαρίστηση και τον πόνο που νιώθεις. Ζεις στη δική σου σκοτεινή απομόνωση και η φυγή σου από αυτή φέρνει περισσότερο σκοτάδι. Το ενδιαφέρον σου συγκεντρώνεται σε μια λειψή επιβίωση, απερίσκεπτη, χαλαρή ή βίαιη. Και χιλιάδες πεθαίνουν της πείνας ή σφάζονται εξαιτίας της ανευθυνότητας σου. Αφήνεις την τακτοποίηση του κόσμου στους ψεύτες, διεφθαρμένους πολιτικούς, στους διανοούμενους, στις αυθεντίες. Επειδή δεν έχεις εσύ ακεραιότητα, αφήνεις να χτιστεί μια κοινωνία ανήθικη, ανέντιμη, μια κοινωνία βασισμένη παντελώς στον εγωισμό. Κι ύστερα δραπετεύεις από όλο αυτό για το οποίο μόνο εσύ είσαι υπεύθυνος στις ακρογιαλιές και στα δάση ή κουβαλάς στον ώμο σου ένα όπλο για «σπορ».
Μπορεί να τα ξέρεις όλα αυτά αλλά η γνώση δε θα φέρει καμιά μεταμόρφωση μέσα σου. Όταν θα έχεις εκείνη την αίσθηση του όλου τότε θα έχεις σχέση με το σύμπαν.

Με τις γνωστές, «εκσυγχρονιστικές» ρετσέτες της παντοδύναμης προπαγανδιστικής μηχανής της εποχής Σημίτη (η οποία –a propos- είχε στηθεί με τον πακτωλό των κοινοτικών και κρατικών κονδυλίων που ψάχνει να βρει τώρα ο Γιώργος Παπανδρέου), προσπαθούν να αντιμετωπίσουν σήμερα, οι ίδιοι μηχανισμοί και σχεδόν τα ίδια πρόσωπα, την οργή για τα κυβερνητικά μέτρα και τη νέα αποικιοκρατία που επιβάλλεται στη χώρα.
Στην TV, δημόσια και ιδιωτική, αλλά και στην πλειοψηφία του Τύπου – φυσικά και υπάρχουν εξαιρέσεις, έστω ελάχιστες - ήδη έχει αρχίσει η παρέλαση αυτών των προσώπων που εμφανίζονται δήθεν ως αυτόκλητοι υπερασπιστές της διάσωσης του τόπου.
Έτσι τη στιγμή που κάποιοι πολυθρονάτοι δημοσιογράφοι κάθονται σταυροπόδι και υπηρετούν τον Κίτρινο Τύπο, τη λασπολογία κατά το δοκούν, τη διαφθορά, τη διαπλοκή και την… τσέπη τους, κάποιοι άλλοι στη διακεκαυμένη ζώνη, πραγματικοί θεράποντες της αλήθειας και της διαφάνειας, διώκονται για την εκφορά του λόγου τους, που καθόλου σπάνια μπορεί να τους στοιχίσει την ελευθερία τους ή και την ίδια τη ζωή τους ακόμη.
Η κάμερα, η πέννα ή πληκτρολόγιο και αυτοί που τα χειρίζονται συνήθως δε δείχνουν την αλήθεια ή το ψέμα. Δείχνουν απλά στιγμές αποκομμένες από ένα συνεχές της πραγματικότητας και ως εκ τούτου εύκολο να ερμηνευτούν κατά το δοκούν. Ο καθένας καταλαβαίνει ό,τι τον βολεύει να καταλάβει. Έτσι ένα ποντίκι γίνεται πιθανή στρατιά και κίνδυνος πανούκλας, λίγα σκουπίδια χωματερή, οι μετανάστες από εργάτες γίνονται κάτι εξαθλιωμένοι υπεύθυνοι για ο,τιδήποτε σχεδόν συμβαίνει και η εργασία λέγεται απασχόληση. Η σκηνοθεσία είναι φανερή για όποιον έχει μάτια να δει. Όταν κλείνει η κάμερα αρχίζει η πραγματική ζωή και η κριτική σκέψη μένει το μόνο όπλο αποδόμησης του λογικοφανούς παράλογου των media... (Επίσης όποιος θεατής ή αναγνώστης έχει παραιτηθεί από τη περιπέτεια κριτικής σκέψης δεν θα ήταν άσχημο να παραιτηθεί και από την ... ομιλία)
Καλό είναι να παραθέσουμε εδώ κάποια άρθρα του Κώδικα Δημοσιογραφικής Δεοντολογίας της ΕΣΗΕΑ, για να τα θυμίσουμε σε κάποιους που πιθανόν τα έχουν ξεχάσει:

Να αρχίσουν να αναρωριούνται οι δημ.σύμουλοι για ποιους χτυπάει η καμπάνα!

Έρχεται ο εισαγγελέας Δήμαρχε.Καιρός ήτανε!
Έρχεται ο εισαγγελέας γι’αυτούς που έπέτρεψαν, που προετοίμασαν
«ΕΙΔΙΚΟ ΚΑΘΑΡΙΣΜΟ» της Δημόσιας Δημοτικής καμένης κηρυγμένης Α Ν Α Δ Α Σ Ω Τ Ε Α Σ ΕΚΤΑΣΗΣ.
( υπήρχαν καμμένα ΟΡΘΙΑ πεύκα κα Καραγιαννάκη, κε Σιδέρη, κε Χιωτάκη, έχουμε μάρτυρες, φωτογραφίες οου ΠΡΟΣΕΞΤΕ) !
Είχε ήδη αρχίσει η φυσική Αναγέννηση και επιτρέψατε τις μπουλντόζες του Μαγγίνα να την καταστρέψει με τα χώματα – μπάζα της ΤΑΝΟΣΙΡΙΑΝ!! Ακόμα δεν καταλάβατε;;;
Ακόμα προσπαθείτε να ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΣΕΤΕ; Τρώγαμε κουτόχορτο …ΟΧΙ ΠΙΑ!!