Καλπάζει η κατάπτωση της εργατικής τάξης. Μετανάστες και Έλληνες εργάτες γινόμαστε όλο και πιο φτηνοί. Είναι μια φτήνια που δεν έχει να κάνει μόνο με τον μισθό, αλλά με τη γενικότερη κοινωνική θέση μας, με την αξία της ζωής μας.

Τα όσα ζούμε είναι το τελευταίο μέχρι στιγμής σκαλί μιας κατρακύλας που κρατάει είκοσι χρόνια και βάλε. Από το 1990 και μετά οι Έλληνες εργάτες ντράπηκαν που είναι εργάτες, πίστεψαν πως θα γίνουν αφεντικά, επιδόθηκαν σε κούρσα κατά φαντασίαν πλουτισμού, αγκάλιασαν τον ρατσισμό και τον εθνικισμό. Πούλησαν την ταξική τους συνείδηση για δέκα μετοχές! Τα όσα ζούμε είναι οι καρποί αυτής της κατρακύλας. Και δεν έχουμε τελειώσει ούτε κατά διάνοια!

Μέσα σε όλα, δύο είναι οι μάστιγες πάνω από κάθε προσπάθεια οργάνωσης της εργατικής τάξης:

Η πρώτη είναι η ιδέα του αυθόρμητου. Ότι δηλαδή τα κοινωνικά γεγονότα δεν μπορεί παρά να αντιμετωπίζονται με στιγμιαίο τρόπο. Σύμφωνα με αυτή την ιδέα, τα όσα ζούμε δεν έχουν ιστορικό παρελθόν και αιτίες. Μπορούν λοιπόν να αντιμετωπιστούν εύκολα με στιγμιαίους σπασμούς. Αυτός ο τρόπος σκέψης είναι γνωστός γιατί είναι η πεμπτουσία του λόγου των μμε.

Η δεύτερη είναι η ιδέα του πλήθους. Παιδί κι αυτή της γενικής μηντιακής μεσολάβησης, εκφρασμένη στα καραγκιοζιλίκια της αντιπαγκοσμιοποίησης, αυτή η ιδέα αδιαφορεί για το ποιόν του πλήθους αρκεί να είναι πλήθος, αδιαφορεί για τα περιεχόμενα μιας διαμαρτυρίας αρκεί να είναι διαμαρτυρία.

Αυτές οι δύο ιδέες έχουν οδηγήσει σε πλήρη παράλυση. Όλοι φαντασιώνουν -όποτε το θυμούνται- πως είναι έτοιμοι για την έφοδο στα χειμερινά ανάκτορα. Και παραβλέπουν ότι η κατάσταση τους είναι αποτέλεσμα μιας εικοσαετούς κατρακύλας, συνεπώς είναι αδύνατον να αντιμετωπιστεί με έργα και λόγια της στιγμής.

Πρέπει να καταλάβουμε ότι οι συναισθηματικές αντιδράσεις είναι καταδικασμένες, κομμάτι του συστήματος, όπως όλος ο σχετικός τρόπος σκέψης. Ακόμη χειρότερα, ότι τέτοιες αντιδράσεις φτάνουν να προωθούνται από τα αφεντικά και τα φερέφωνα τους. Γιατί τι άλλο είναι η διαρκής -και τάχα ανήσυχη- πρόβλεψη για εξέγερση που διατρέχει τα μ με μαζί με τις αναγγελίες των μέτρων;

Γνωρίζουν καλά οι κρατούντες πως αυτή τη στιγμή κάθε εξέγερση είναι, εύκολα ή δύσκολα, αντιμετωπίσιμη. Και την περιμένουν με ανυπομονησία για να την καταστείλουν όπως γνωρίζουν καλά να κάνουν, συσπειρώνοντας ταυτόχρονα τους φίλους και τους τσάτσους τους. Θα είναι η πραγματική κρατική απάντηση στον Δεκέμβρη - 08.

Καλό είναι να καταλάβουμε πως καμιά μεγάλη ιδέα, καμιά μεγάλη στιγμή αγώνα, καμιά έφοδος στα χειμερινά ανάκτορα, κανένας στιγμιαίος κοινωνικός σπασμός δεν είναι ικανός να μας σώσει. Το "ξύπνημα από τον εφιάλτη" δεν θα συμβεί γιατί δεν υπάρχει εφιάλτης παρά μόνο ίσως για όσους εξακολουθούν να κοιμούνται.

Κι αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι το πραγματικά δύσκολο, η αληθινή αντιστροφή: Να ανακαλύψουμε ξανά την κοινότητα μεταξύ μας. Τους τρόπους να αποφασίζουμε μαζί για τις ζωές μας. Την εμπιστοσύνη και το κοινό ταξικό συμφέρον. Ακούγεται τόσο δύσκολο, γιατί είναι ρεαλιστικό: Η αντιστροφή μιας κατρακύλας που βαστάει είκοσι χρόνια.

Την σκέψη
στο πλαδαρό μυαλό σας που ονειρεύεται,
σαν υπηρέτης λαίμαργος σε καναπέ λιγδιάρικο
με την καρδιά κουρέλι ματωμένο θα ερεθίσω•
χορταστικά χλευαστικός, ξεδιάντροπος και καυστικός.
Ούτε μια γκρίζα τρίχα δεν έχω στην ψυχή,
μήτε των γηρατειών την στοργή!
Μέγας ο κόσμος με της φωνής τη δύναμη
έρχομ’ όμορφος
στα εικοσιδυό μου χρόνια.
Έι!
Κύριοι!
Εραστές
των ιεροσυλιών
των εγκλημάτων
των σφαγών -
είδατε
ότι το πιο παράξενο απ’ όλα –
είναι το πρόσωπό μου
όταν είμαι ήρεμος απολύτως;

«Σύννεφο με παντελόνια», Βλαδίμηρος Μαγιακόφσκι (μτφρ. Δημ. Β. Τριανταφυλλίδης)

ΜΑΝΟΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ (1925-2005)

Ο ποιητής της αφύπνισης

Γεννήθηκε το 1925 στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε Ιατρική στό Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και εϊδικεύθηκε ώς ακτινολόγος στη Βιέννη (1955-1956). Aσκεί από τότε το επάγγελμα του ακτινολόγου στή Θεσσαλονίκη και από τα τέλη του 1978 στην Αθήνα.

Έμεινε φυλακή στό διάστημα 1948-1951, καταδικάστηκε σε θάνατο από έκτακτο στρατοδικείο (1949), για πολιτική δράση στό φοιτητικό κίνημα του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Εμφανίστηκε στα Ελληνικά Γράμματα στό περιοδικό «Πειραϊκά Γράμματα» (Σεπτ. 1942) και στό φοιτητικό περιοδικό «Ξεκίνημα» (Θεσσαλονίκη, όργανο του εκπολιτιστικού ομίλου Πανεπιστημίου), 20 Μαρτίου 1944.

Η ΩΡΑ ΤΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ ΤΩΝ ΔΗΜΟΤΩΝ ΕΝΟΨΕΙ ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ ΤΟΥ ΝΟΕΜΒΡΗ

Δεν είμαστε τουρίστες στην πόλη (μας)! Είμαστε οι άνθρωποί της. Αυτός ο τόπος μας ζει. Η μη συμμετοχή λοιπόν, η απουσία βλάπτει την τοπική (μας) κοινωνία, βλάπτει σοβαρά την υγεία όλων μας και ενθαρρύνει και νομιμοποιεί όσους ασκούν εξουσία να κωφεύουν ή να αδρανούν (να διακονούν τον λαό βέβαια ορκίζονται άλλα αυτό αλλουνού παπά ευαγγέλιο).

Στις επόμενες δημοτικές εκλογές επιλέγουμε συνειδητά τι; Την διαιώνιση της έως τώρα κατάστασης ή κάτι εντελώς νέο; (τα ήδη ανακοινωθέντα σχήματα είναι παρελθόν, ουσιαστικά δεν αντιπροσωπεύουν κάτι νέο).

Και βεβαίως ήρθε η ώρα της συνείδησης και της ευθύνης για όλους μας πέραν των όποιων προσωπικών ιδιοτελειών για αλλαγή πλεύσης με ανήσυχο πνεύμα, ανατρεπτική διάθεση και φρεσκάδα σε όλα τα επίπεδα, ώστε όλοι μαζί οι δημότες να ορίσουμε νέους κανόνες συλλογικής προσπάθειας, να προβάλλουμε ένα διαφορετικό μοντέλο τοπικής διακυβέρνησης.

ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ «ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΗΣ ΕΞΟΡΜΗΣΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ» ΠΡΟΣ ΜΠΙΡΜΠΙΛΗ

Ούτε κουβέντα για τον Κηφισό

Διαμαρτύρεται η Οικολογική Εξόρμηση Αττικής (Προστασία Κηφισού Ποταμού) κατά της Υπουργού Περιβάλλοντος αφού η Τίνα Μπιρμπίλη στις πρόσφατες εξαγγελίες της για το πρόγραμμα «Αθήνα – Αττική 2014» (αφορά το σχέδιο ανάπλασης Πολεοδομικού και περιβαλλοντικού χαρακτήρα για την περιοχή της Αττικής εν γένει) δεν λέει ούτε κουβέντα για τον πολύπαθο ποταμό.

Συγκεκριμένα η Οικολογική Εξόρμηση Αττικής (Πρόεδρος Παναγιώτης Τσίτουρας, γεν. Γραμματέας Μ. Τζεφεράκος) αναφέρει: Πρόγραμμα «Αθήνα - Αττική 2014» παρουσίασε στις 14/6/2010 η Υπουργός Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής κ. Τ. Μπιρμπιλη χωρίς να συμπεριλάβει καμιά πρόβλεψη για τον Κηφισό ποταμό.

Το πρόγραμμα αυτό στοχεύει ταυτόχρονα σε πολεοδομικές παρεμβάσεις τοπικού χαρακτήρα όπως π.χ. πεζοδρομήσεις και αναπλάσεις πλατειών στην Αθήνα και σε στρατηγικές επιλογές όπως π.χ. η ανάπλαση του Φαληρικού όρμου, η δημιουργία τριών μητροπολιτικών πάρκων (Γουδή- Ιλισσίων και Ελληνικού), η προστασία και η βιώσιμη διαχείριση της υπαίθρου και των ορεινών όγκων της Αττικής, η αποκατάσταση και η διατήρηση της βιοποικιλότητας και άλλα πολλά θέματα.

Από την ανάγνωση του προγράμματος γίνεται φανερό ότι δεν πρόκειται για ενιαίο και συγκροτημένο σχέδιο για την αναβάθμιση της Αττικής και της Αθήνας αλλά για ένα συνδυασμό προτάσεων και ιδεών πολλές από τις οποίες έχουν μεν οικολογικό προσανατολισμό και φιλικό προς τον πολίτη χαρακτήρα, ωστόσο δεν τεκμηριώνεται ούτε η επιλογή τους μεταξύ άλλων παρόμοιων, ούτε η οικονομική δυνατότητα ολοκλήρωσης τους και η βιωσιμότητα τους στη συνέχεια.

Αυτό που προκαλεί όμως ερωτηματικά, ιδιαίτερα για μια πρόταση που ως πρώτο κριτήριο θέτει «την κλιματική αλλαγή που επιβαρύνει το ήδη κακό περιβάλλον της πόλης», είναι ότι στο κείμενο των 3400 λέξεων της ομιλίας της Υπουργού Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής δεν υπάρχει η λέξη Κηφισός και δε γίνεται καμιά αναφορά στη μεγάλη έκταση των 12.500 στρεμμάτων πρασίνου που δημιουργούν οι Ζώνες Προστασίας του.

Η θέση του μεγάλου πάρκου του Κηφισού, βόρεια του πυκνοδομημένου αστικού ιστού και ανάμεσα στην Πάρνηθα και στην Πεντέλη, είναι εξαιρετικά σημαντική για το μικροκλίμα της ευρύτερης πρωτεύουσας, για τη δημιουργία ρευμάτων ψυχρού αέρα και για την αντιμετώπιση των επιπτώσεων της κλιματικής αλλαγής. Με αυτά τα κριτήρια ένας στρατηγικός σχεδιασμός για τη βελτίωση της πόλης δε μπορεί να μην περιλαμβάνει τις Ζώνες Προστασίας του Κηφισού.

Ο Κηφισός εξ άλλου ως ποταμός ευνοεί τη δημιουργία πλούσιου και υψηλού αυτοφυούς πρασίνου και δε χρειάζεται πολύπλοκους και δαπανηρούς τρόπους για ύδρευση, φυτεύσεις και συνεχή συντήρηση, όπως συμβαίνει π.χ με την επιλογή να μετατραπεί σε μητροπολιτικό πάρκο το Ελληνικό.

Ο Κηφισός ποταμός το μόνο που χρειάζεται είναι να προστατευθεί αποτελεσματικά και να εφαρμοσθεί το Προεδρικό Διάταγμα (ΦΕΚ 632Δ/27.6.1994) το οποίο προβλέπει την απομάκρυνση των βιομηχανιών - βιοτεχνιών και ήδη από 1/1/2010 η λειτουργία αυτών των εγκαταστάσεων είναι πλέον παράνομη.

Γεννάται επομένως το ερώτημα για ποιο λόγο η Υπουργός Περιβάλλοντος Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής δεν περιλαμβάνει τώρα στο πρόγραμμα «Αθήνα Αττική 2014» τον Κηφισό ποταμό, την απομάκρυνση των παράνομων δραστηριοτήτων, την ανάπλαση τμημάτων του και την ενίσχυση του Φορέα Διαχείρισης και Ανάπλασης Κηφισού για την υλοποίηση του Προεδρικού Διατάγματος;

Η Οικολογική Εξόρμηση Αττικής που αγωνίζεται εδώ και πολλά χρόνια για το Περιβάλλον της Αττικής, για τα δάση και τα ρέματα και για τον Κηφισό ειδικότερα, καλεί την Υπουργό Περιβάλλοντος να συμπεριλάβει το μεγάλο Μητροπολιτικό Πάρκο του Κηφισού στο στρατηγικό σχεδιασμό για την Πρωτεύουσα, πρόταση που ψηφίστηκε στην πρώτη Επιστημονική Διημερίδα για τον Κηφισό το Μάρτιο του 2008 στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, πρόταση που έχει δημοσιεύσει στο περιοδικό του το Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδος και πρόταση που έχει μικρότερο κόστος και μεγαλύτερα αποτελέσματα για την αντιμετώπιση των επιπτώσεων της Κλιματικής Αλλαγής για την Πρωτεύουσα από άλλες παρόμοιες επιλογές.

Ο Κηφισός ποταμός είναι βασικό περιβαλλοντικό στοιχείο του Αττικού τοπίου, συνδέει τους ορεινούς όγκους της Πάρνηθας και της Πεντέλης με τον αστικό ιστό, η ανάπλαση του και το αντίστοιχο Προεδρικό Διάταγμα είναι επιλογή του Οργανισμού Ρυθμιστικού Σχεδίου Αθήνας από το 1994 και αναμένουμε και από το σημερινό Πρόεδρο του Οργανισμού, Καθηγητή Αρχιτέκτονα Πολεοδόμο κ. Γ. Πολύζο να δώσει προτεραιότητα στην επαναφορά της επιλογής αυτής στο Νέο Ρυθμιστικό Σχέδιο Αττικής 2020».

Ανοικτή επιστολή προς Μπιρμπίλη

Εντωμεταξύ ο μηχανολόγος – ηλεκτρολόγος του Ε.Μ.Π. Δημ. Ματσικούδης σε ανοικτή επιστολή του προς την Υπουργό Περιβάλλοντος αναφέρει, μεταξύ άλλων, ότι:«Η κακοποίηση του Κηφισού από διάφορους καταπατητές ιδιώτες αλλά και επίσημους φορείς, έχει αρχίσει από δεκαετίες. Όλες οι προσπάθειες που έχουν γίνει μέχρι τώρα από οικολογικές οργανώσεις και ενεργούς πολίτες για την προστασία του ποταμού από ρύπανση και καταπατήσεις της κοίτης του, ελάχιστα και βραχυχρόνια αποτελέσματα είχαν.

Παρ' όλο το Π.Δ.της 27/06/1994 που καθορίζει τη ζώνη προστασίας του ποταμού Κηφισού και των παραχειμάρρων του, τον Φορέα Διαχείρησης και Ανάπλασης του Κηφισού (Φ.Δ.Α.Κ.) που συστήθηκε ακριβώς για να επιβλέπει την εφαρμογή του, οι καταπατήσεις εξακολουθούν με αυξανόμενο ρυθμό, τόσο από μεγάλες εταιρείες όσο και από απλούς πολίτες, οικονομικούς μετανάστες και αθίγγανους, καταστρέφοντας το μοναδικό πνεύμονα της ΒΔ Αττικής. Το κράτος και στη νέα διακυβέρνηση εξακολουθεί να είναι ωσεί παρόν, ο πολίτης δε εξακολουθεί να αισθάνεται εμπαιζόμενος.

Η ολοκληρωτική αθέτηση των προεκλογικών εξαγγελιών της κυβέρνησης, οι άγριες περικοπές σε μισθούς, δώρα, συντάξεις, η σύνταξη μνημονίου με το ΔΝΤ που την υποχρεώνει να ακολουθεί απαρέγκλιτα τις εντολές του και το οποίο αποτελεί το εφαλτήριο για την επίθεση στο Ασφαλιστικό, το ΕΣΥ και ότι έχει απομείνει από το κοινωνικό κράτος, είναι κινήσεις που μόνο σε ένα συμπέρασμα μπορεί να οδηγούν: Τα στελέχη της σημερινής, σοσιαλιστικής υποτίθεται κυβέρνησης, με πρώτο και καλύτερο τον πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου, επέλεξαν να είναι πολιτικοί εκπρόσωποι όχι των εργαζομένων που τους ψήφισαν αλλά του μεγάλου κεφαλαίου και αυτών που το αντιπροσωπεύουν.

Έρχονται και ζητάνε από τον ελληνικό λαό, κατ' εντολή της τρόικας και των αστικών επιτελείων, να δουλεύει μέχρι τα 70, μειώνουν τις εισφορές κράτους και εργοδοτών υποχρεώνοντας τους ανθρώπους του μόχθου να καταφύγουν σε αυτό που αποκαλούν τρίτο πόλο, δηλαδή την ιδιωτική ασφάλιση, ψαλιδίζουν τις συντάξεις από τις μητέρες με ανήλικα παιδιά και τις χήρες, ελαστικοποιούν την εργασία υποχρεώνοντας τις νέες γενιές να μην βγουν ποτέ στη σύνταξη.

Μας τρομοκρατούν λέγοντας ότι αν δεν δεχτούμε τους όρους της τρόικας τότε δεν θα υπάρχουν λεφτά για μισθούς και συντάξεις. Λένε όμως ψέμματα! Οι μισθοί και οι συντάξεις κινδυνεύουν όχι γιατί δεν υπάρχουν λεφτά, αλλά γιατί αυτά πάνε στις τσέπες των "πιστωτών" του Δημοσίου, όπου μόνο τα τελευταία 5 χρόνια τους πλήρωσε 420 δις σε τόκους και χρεολύσια.

Ο στόχος τους είναι απλός και ξεκάθαρος: να φορτώσουν την κρίση του καπιταλιστικού συστήματος στις πλάτες των εργαζομένων.

Αυτό αποδεικνύεται από το γεγονός ότι την ίδια ώρα που έχουν επιδοθεί στην εξόντωση των εργαζομένων (γιατί περί αυτού πρόκειται στην πραγματικότητα), δεν έχει διωχθεί ακόμη κανένας από όσους καταχράστηκαν το δημόσιο χρήμα, οι δισεκατομμυριούχοι Έλληνες εφοπλιστές έχουν απαλλαγεί από οποιαδήποτε εισφορά στην εφορία, δεν έχει αλλάξει ούτε παράγραφος από το πλαίσιο λειτουργίας των off shore εταιρειών που αποτελούν τα «νόμιμα» οχήματα φοροκλοπής, δεν έχει ασκηθεί καμία δίωξη σε κανένα μεγαλοοφειλέτη του ΙΚΑ ή των υπόλοιπων δημόσιων ταμείων.

Για χάρη των ιδιωτικών συμφερόντων γκρεμίζουν τη δημόσια Υγεία και τη δημόσια Παιδεία, μέσω του Καλλικράτη συρρικνιονουν ακόμη περισσότερο τις κοινωνικές δημοτικές παροχές (παιδικούς σταθμούς, Βοήθεια στο σπίτι κλπ), τα τιμολόγια υπηρεσιών σαν τη ΔΕΗ θα πάνε στα ύψη, ετοιμάζονται να ιδιωτικοποιήσουν την ΕΥΔΑΠ με το δημόσιο αγαθό του νερού να είναι σίγουρο ότι θα ακολουθήσει όλα τα υπόλοιπα στις αυξήσεις.