Ενενήντα χρόνια από τη γέννηση του σπουδαίου Ιταλού σκηνοθέτη
Ο Φεντερίκο Φελίνι γεννήθηκε στις 20 Ιανουαρίου του 1920 στο Ρίμινι. Όταν έγινε 12 χρονών, το έσκασε από το σπίτι του για να ακολουθήσει ένα τσίρκο. Ένα στοιχείο που μαζί με πολλά άλλα, εξηγεί την αγάπη του για τους κλόουν που εμφανίζονται σε όλα τα έργα του. Στα 17 του, εγκατέλειψε την ηρεμία της επαρχιακής λουτρόπολης, στην οποία γεννήθηκε και μεγάλωσε, για να πάει στη Ρώμη. Εκεί έζησε αρχικά σαν σκιτσογράφος και στη συνέχεια γράφοντας παρλάτες και σκετς για κομφερανσιέ και άλλους καλλιτέχνες του music hall. Το 1943, σε ηλικία 23 ετών, παντρεύτηκε την ηθοποιό Giulietta Masina, πλάι στην οποία έζησε 50 χρόνια, μέχρι το θάνατο του. Το 1946 συνεργάστηκε για πρώτη φορά με τον Ρομπέρτο Ροσελίνι. Το 1954 κέρδισε το Χρυσό Λέοντα στο Φεστιβάλ της Βενετίας, το 1960 το Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ των Καννών. Το 1956, το 1961 και το 1974 κέρδισε το βραβείο της Ένωσης Κριτικών της Νέας Υόρκης. Πήρε τέσσερις φορές, το Όσκαρ Καλύτερης Ξένης Ταινίας: το 1956 για το La Strada, το 1957 για το Le Notti Di Cabiria, το 1963 για το 8 ½ και το 1974 για το Amarcord. Το 1993 η Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογράφου του απένειμε ειδικό βραβείο Όσκαρ για το σύνολο του έργου του. Πέθανε στη Ρώμη στις 31 Οκτωβρίου της ίδιας χρονιάς.

Ο Φελίνι έδινε πολύ μεγάλη σημασία στην επιλογή των προσώπων. Δημοσίευε μία αγγελία πριν γυρίσει μια ταινία και μετά έβλεπε μόνος του χιλιάδες ανθρώπους πριν επιλέξει τους κατάλληλους. Το κριτήριό του δεν ήταν η υποκριτική τους ικανότητα, αλλά η ιδιαιτερότητα της φυσιογνωμίας τους. Συχνά στις ταινίες του έχουν παίξει άνθρωποι, εντελώς άσχετοι με τον κινηματογράφο, είτε κανονικούς ρόλους, είτε ρόλους κομπάρσων.
Αισθητικά, το Φελινικό έργο μπορεί να ειδωθεί σαν μια απόπειρα του σκηνοθέτη να πραγματοποιήσει μία μετάβαση από αφηγήσεις που υπακούουν σε στερεότυπα (αφηγηματικά, ή ιδεολογικά) και κοινωνικές δεσμεύσεις, σε αφηγήσεις που αρνούνται κάθε λογική αιτιότητα, ελεύθερες από τους αφηγηματικούς κανόνες και τους νόμους της δραματουργίας.
Ξεκινώντας από το "Ντόλτσε Βίτα", ολοκληρώνοντας στο "Οκτώμισι", και συνεχίζοντας με τον ίδιο τρόπο στις επόμενες ταινίες του, ο Φελίνι αρνείται ολοένα και περισσότερο (ποτέ όμως ολοκληρωτικά) τις κλασικές δραματουργικές συμβάσεις του κινηματογράφου. Ενώ μέχρι την "Ντόλτσε Βίτα" ("Γλυκιά Ζωή"), ο αφηγηματικός ιστός των ταινιών του αποτελείται από επεισόδια, που διατηρούν μια στενή αιτιοκρατική σχέση μεταξύ τους (το κάθε επεισόδιο εξαρτάται νοηματικά από το προηγούμενο και το επόμενο) και τα πρόσωπα υπακούουν σε μια προκαθορισμένη τυπολογία (όλα αυτά βασικά χαρακτηριστικά του κλασικού κινηματογράφου), από κει και έπειτα η δραματική πλοκή αρχίζει να γίνεται ισχνή (οι χαρακτήρες δεν αναπτύσσονται, τα πρόσωπα περνούν από την οθόνη για να χαθούν στο βάθος της εικόνας), και η αφήγηση να ελευθερώνεται από τα δεσμά του ακαδημαϊσμού.
Τα επεισόδια - ενότητες αρχίζουνπλέον να έχουν χαλαρή σχέση μεταξύ τους, δεν διατηρούν στενή σχέση με τα προηγούμενα ή τα επόμενα (αποκτούν μια αυτονομία), δεν προωθούν δυναμικά την δράση και ο μόνος που απομένει για να συγκρατήσει τα βλέμματα των θεατών και να διατηρήσει την συνοχή των έργων είναι ο κεντρικός ήρωας. Η αφήγηση αρχίζει πλέον να γίνεται αποσπασματική, ίδιον αυτό του μοντέρνου κινηματογράφου.
"Δεν είναι η δική μου μνήμη που κυριαρχεί στις ταινίες μου. Tο να πει κανείς ότι οι ταινίες μου είναι αυτοβιογραφικές, είναι μια αβασάνιστη κρίση, μια βιαστική ταξινόμηση. Έχω επινοήσει σχεδόν τα πάντα: παιδική ηλικία, προσωπικότητα, νοσταλγίες, όνειρα, αναμνήσεις, για την καθαρή απόλαυση του να μπορέσω να τις αφηγηθώ. Mε την έννοια του ανέκδοτου, της πραγματικής βιογραφίας, στις ταινίες μου δεν υπάρχει τίποτα. Aυτό που ξέρω είναι ότι επιθυμώ να αφηγηθώ. Πραγματικά, η αφήγηση είναι το μόνο παιχνίδι με το οποίο αξίζει να παίζει κανείς. Eίναι ένα παιχνίδι, που για μένα, για την φαντασία μου, για την φύση μου, έχει την δική του αναγκαιότητα" - federico fellini
"Tί είναι μια ταινία αρχικά; Μια υποψία, μια υπόθεση αφήγησης, σκιές ιδεών, ακαθόριστα συναισθήματα. Και όμως, σ' εκείνο το πρώτο ανεπαίσθητο άγγιγμα, η ταινία μοιάζει ήδη να είναι ο εαυτός της, ολοκληρωμένη ζωτική, πάναγνη. O πειρασμός να την αφήσεις έτσι, σ' αυτήν την άσπιλη διάσταση είναι πολύ μεγάλος. Όλα θα ήταν πιο απλά, και ποιος ξέρει, ίσως και πιο σωστά. Όμως όχι, η φιλοδοξία, η ανία, η κλίση, οι συμφωνίες, οι ρήτρες των συμβολαίων, σε υποχρεώνουν να τη γυρίσεις. Και να λοιπόν, η τελετουργία αρχίζει..." - federico fellini.

Φιλμογραφία
1990   Η φωνή του φεγγαριού
1987   Intervista
1986   Τζίτζερ και Φρεντ
1983   και το πλοίο φεύγει
1980   Η πόλη των γυναικών
1978   Πρόβα ορχήστρας
1976   Καζανόβα
1973   Amarcord
1972   Roma
1969   Σατυρικόν
1968   Tre passi nel delirio
1965   Η Ιουλέτα των πνευμάτων
1963   8½
1962   Βοκκάκιος ‘70
1960   Γλυκιά ζωή (La Dolce Vita)
1957   Οι νύχτες της Καμπίρια
1955   Σκιές του υπόκοσμου
1954   La Strada – Ο δρόμος
1953   Amore in città
1953   Οι Βιτελόνι
1952   Sceicco bianco
1950   Luci del varietà